روزنوشته های علیرضا سرگزی

فعلا دانشجوی پزشکی

نویسنده: علیرضا (صفحه 1 از 12)

انترنی و زندگی سطحی

پیشنوشت: در حال گذران دوران آموزشی سربازی هستم، امروز کمی وقت داشتم و متن های ناقصم رو بررسی می کردم و متن زیر رو تکمیل و منتشر کردم، این متن صرفا دغدغه ای بود که چند ماه قبل با آن دست به گریبان بودم و محرکی بود برای نوشتن.

از نظر فعالیت های غیردرسی در طی دوران انترنی افول زیادی داشتم، به اندازه ای که اکثر کارهایم تعطیل شد، یکی از مهم ترین ها هم همین نوشتن در اینجا بود البته در این مدت هر از گاهی روی فشار افکار عمومی( همان دوستان کمی که اینجا را می خوانند) مطالبی نوشتم.

یه چند روزی ذهنم درگیره این موضوع بود که چرا دست و دلم به کارهای دیگه نمیره که این نوشته دست مایه این یه ذره شبه فکر است.

در هرم سلسله نیازهای مازلو کف هرم نیازهای فیزیولوژیکه! به دلایلی در دوران انترنی مهم ترین نیازهای فیزیلوژیک یک فرد خواب و خوراک است، که به دلیل ساختار نامناسب این دوره؛ برای یک انترن براساس بخشی که در آن به سر می برد به مدت طولانی تامین نمی شود در نتیجه زندگی فرد کم کم کاهش سطح می دهد و به آرامی پایین می آید، به طوری که فرد حس و حال و انگیزه ای برای تامین نیازهای مراتب بالاتر مثل: امنیت، عشق و وابستگی، عزت نفس، شکوفایی فردی را ندارد؛ یا بهتر بگم ذهنش به سمتی نمیرود که بخواهد به این مسائل فکر کند چه برسه به تامین این نیازها.

در نتیجه ی چنین اتفاقاتی  پدر و مادر و سایر اعضای خانواده دلگیر می شوند که چرا دیگر مثل قبل به ماتوجهی نداری، چرا احوال ما را نمیپرسی و …

حال یک انترن پیدا می شود که اختلال خواب داره از طرفی هر روز هم صبحانه نهار شامش به راهه؛ دغدغش از سطح خواب و خوراک عبور می کنه وارد لایه امنیت میشه، در این لایه فرد دغدغه ی امنیت، رهایی از وحشت و تامین جانی دارد که با وجود بعضی رزیدنت ها و اتندها یک انترن به سختی می تواند از این لایه عبور کند، خروجی این سیستم معیوب می شود زندگی سطحی یک دانشجوی پزشکی در دوره ی انترنی که بیشترین سعی خود را برای رفع نیازهای اساسی زندگی  دارد.

با اینکه شرایط رزیدنتی رو هنوز تجربه نکردم ولی با آنچه در این مدت دیدم فکر می کنم این شرایط در دوران رزیدنتی نیز برقرار باشه.

باشد که همه ی ما رستگار شویم 🙂

حالا فهمیدید که چرا کم می نویسم یا بیشتر توضیح بدم؟ 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

سردرگمی

پیشنوشت: متن پراکنده است، حرف خاصی نزدم و صرفا برای به روز نگه داشتن وبلاگ این کلمات رو ردیف کردم 🙂

بعد از مدت ها وقت شد و تصمیم گرفتم که یکی از مطالب نصف نیمه ی وبلاگ رو تکمیل و منتشر کنم، لیست درفت ها رو بالا پایین کردم دیدم که تکمیل هر کدوم نیاز به زمان زیادی داره، در نتیجه تصمیم گرفتم که یه گزارش کوتاهی از اتفاقات مختلفی که در این چند ماه اخیر برایم رخ داد رو بنویسم که مطلبی نوشته باشم و هم این وبلاگ بالاخره آپدیت بشه!

بهمن سال گذشته بعد از ۷ سال فارغ التحصیل شدم (حس خوشحالی)، حالا سر فرصت در موردش زیاد می نویسم، بعد از آن کارهای نظام پزشکی رو انجام دادم و خیلی سریع شماره نظام پزشکی خودم رو گرفتم و به صورت موقت رفتم سرکار؛ کار کردن هم خودش قصه ی مفصلی داره، پر از چالش، نگرانی و تجربه که حتما مفصلا در موردش خواهم نوشت ( همه رو دارم آینده ادرس میدم )، در این میان باید برای سربازی هم اقدام می کردم که خودش قوز بالا قوز بود، کارهای اولیه رو انجام دادم و الان که در خدمت شما هستم یک هفته ی دیگر قرار است که به خدمت مقدس سربازی اعزام شوم ( غم یا شادی ) در مورد سربازی هم در آینده می نویسم، ولی حرف اصلی ای که می خوام بزنم:

در لحظه لحظه ی زندگی ما داریم تصمیم میگیریم، گاهی ناخودآگاه و گاهی آگاه، زمانی تصمیم ما در مسیرزندگیمان تاثیر زیادی ندارد ولی زمانی فرامی رسد که تصمیم سرنوشت ساز است و روند زندگی در چند سال آینده و شرایط زندگی شما را تغییر می دهد، تا زمانی که دانشجو بودیم مسیر زندگی مشخص بود و حق انتخاب زیادی نداشتیم ولی وقتی که فارغ التحصیل میشیم شرایط کاملا فرق می کنه، ناگهان در معرض چالش های مختلفی قرار میگیریم که باید تصمیم بگیریم و این تصمیم ها هرکدام هزینه ها و سود های خاص خودشون رو دارند، الان من در این برهه زمانی قرار گرفتم با چندین چالش که باید برای هر کدومشون تصمیمی جدا بگیرم، اصلا باید بشینم و دوباره هدف گذاری کنم من چی می خوام؟ اصلا اون چیزی که می خوام واقعا می خوامش یا اینکه من دارم خواسته های دیگران رو برای خودم می خوام، دارم راه دیگران رو میرم بدون هرگونه تفکر نسبت به نتیجه ی آن!

در کل بگم دوران پرفراز و نشیبی هست و مثل این می مونه که بعد از فارغ التحصیلی تو رو انداختن وسط یه دریا و تو باید دست و پا بزنی

استخوان خوک و دست های جذامی – معرفی کتاب

این کتاب رمانی کوتاهِ که در سال ۱۳۸۳ نوشته شده و تا الان به سی و یک چاپ رسیده، خیلی خلاصه بگم چندین داستان در این رمان همزمان با هم پیش می‌ره که نقطه‌ی اشتراکشون ساختمانی هست که داخلش زندگی می کنند. روایتی از زندگی های مختلف با دغدغه های هر کدام. همان آدم های که همین الان هم دور و بر ما به شیوه ای خاص در این دنیا زندگی می کنند.
حرف اصلی آن هم این حدیث امام علی در صفت دنیا است: به خدا سوگند که دنیای شما در نزد من پست تر و حقیرتر است از استخوانِ خوکی در دستِ جذامی.»

جملاتی از کتاب رو که هایلایت کردم در ادامه می‌نویسم:


دانیال توی آپارتمان می چرخید و زیر لب آهسته با خودش حرف می زد؛ فرض اول، مرگی در کار نیست. اگه مرگ نباشه، آدم ها از بزرگترین خطر و بزرگترین تهدید هستی نجات پیدا می کنند. آدم ها برای چی از مریضی می ترسند؟ برای این که بیکاری همسایه دیوار به دیوار مرگه. برای چی از تصادف با ماشین می ترسند؟ برای اینکه در تصادف احتمال مرگ زیاده. برای چی از قبرستون و مرده می ترسند؟ برای اینکه قبرستون یعنی خونه ی مرگ.
واسه چی از جنگ واهمه دارند؟ برای اینکه جنگ ها اون ها رو یه راست می بره به جایی که اسمش مرگه.
.
.
.
.
فرض دوم: زنی در کار نباشه.
اگه زنی در کار نباشه، عشقی هم در کار نیست. شکسپیر و حافظ و رومئو و مجنون و فرهاد و بقیه ی عشاق عالم باید بروند بمیرند. اگه روزی زن ها بخواند از اینجا برند، تقریبا همه ی ادبیات و سینما و هنر دنیا رو باید با خودشون ببرند.
اما اگه قرار باشه مردها برند چی؟
رو به آشپز خانه فریاد کشید: بیا گوش کن که واسه تو خیلی خوبه.
اگه قرار باشه مردها از این دنیا گورشون رو گم کنند و‌ برند. بهت قول میدم که هرچی جنگ و کشتار و کثافت کاری های دیگه رو با خودشون می برند. دنیا عینهو گوشت خرگوش می مونه؛ نصف حلال نصف حرام. زن نصفه ی حلال دنیاست. هرچی گندکاری و کثافت کاری هست توی مردهاست. هرکی قبول نداره ورداره آمار رو بخونه. تاریخ رو بخونه تلویزیون و تماشا کنه.

حال ما خیلی خراب است

اتفاقات بد و ناراحات کننده پشت سر هم رخ می دهند و ما فکر می کنیم که ایا می شود اتفاق بدتری هم رخ دهد که ناگهان خبر دیگری میرسد

کشیک نبودم، ولی برای پیگیری مراسم کارهای جشن فارغ التحصیلی که دقیقا ۵ روز بعد بود، اومدم بیمارستان، دم در پاویون منتظر بودم که از بچه ها وسیله ها رو تحویل بگیرم، که یکی اومد دم در دیدم حالش اصلا خوب نیست، پرسیدم حالت خوبه؟
ماتش زده بود!
چی شده؟
افسانه رجبی سال بالایی، پارسال فارغ التحصیل شده بود، یک ساعت قبل فوت شده!!!
یک لحظه غم های عالم اومد توی وجودم! انقدر حالم بد شد که از همونجا برگشتم!
بخش زنان رفتم که آبی به سر و صورتم بزنم؛ رزیدنت ارشد زنان با حالت سرگشتگی از اتاقش اومد بیرون بچه ها برای افسانه چه اتفاقی افتاده؟ عکس افسانه رو بهم نشون بدین، زد زیر گریه، می گفت این زندگی چقدر مزخرف شده، چقدر خوب بود، بعد از این همه سال تازه می خواست زندگی کنه، آرزو داشت، ای خداااا
نگاه میکردی همه ی پرستارهایی که افسانه رو می شناختن زدن زیر گریه!
غمی بزرگ همه ی ما رو فرا گرفته بود، به طوری که وقتی حرف از افسانه پیش می اومد کسی نمی تونست جلوی گریه اش رو نگه داره، به خصوص هم اتاقی ها و هم خوابگاهی های سابقش.
بیمارستان توی هر بخشی که میرفتی هر کی افسانه رو می شناخت ناراحت بود
همه از خوبی هاش می گفتن، ولی حیف…
سخته آدم خبر فوت دوست و همکارش رو بشنوه، ولی اون شب به یکی از دوستانش از همه ی مابیشتر سخت گذشت، یکی از همکلاسی های سابقش پزشک اورژانسی بود که افسانه رو به آنجا منتقل کردند؛ خیلی سخته آمبولانس مریض تصادفی بیاره و تو بری بالای سر مریض و ببینی که روی تخت دوست و هم کلاسی ۷ ساله ات غرق در خون دراز کشیده!!
دقیقا پارسال همین موقع ها بود قبل از جشن فارغ التحصیلی بچه های ورودی ۸۹ کریم از میان ما پرکشید و رفت و امسال دمِ مراسم فارغ التحصیلی ما خبر فوت یکی از بهترین دوستان و همکارانمون رو باید بشنویم

این چه تقدیری است برای کسیکه ۷ سال درس خونده و تازه قصد شروع زندگی خود را داره؟!
سال بعد کی از بین ما پر می کشه؟!
این حجم از اتفاقات ناراحت کننده غیرقابل تحمله!

پی نوشت: برای شادی روحش صلواتی بفرستید.

پیام تسلیت وزیر بهداشت

حال ما خوب است، آیا باور می کنی

پیشنوشت: این متن پراکنده است؛ اگر کار مهمی ندارید بخوانید

خاطره ی تلخ:

اواخر دوران انترنی هستم، حال همه ی ما خوب است اما تو هم باور مکن و هم باور بکن؛ هم خوب است هم بد، چند روزی خوشحال و چند روزی ناراحت مثل دیشب، تازه از کشیک های پشت سر هم خلاص شده بودم، چندین کار جشن فارغ التحصیلی عقب مانده بود، رفتم خوابگاه تا کارت دعوت را جشن را طراحی کنم، اما از فرط خستگی بر روی اولین سطح صاف خوابیدم، از گرسنگی بیدار شدم، بچه ها گفتن ددی کافی میکس می خوری؟ اره می خورم، تلفنم زنگ خورد، زهرا بود، صداش گرفته بود؛ مثل اون هایی که گریه کردن، بغضی هم داشت،  از تاسوکی تا زابل چند ساعته؟! چی میگی؟ میگم از تاسوکی یه آمبولانس بخواد بیاد زابل چقدر طول میکشه؟! فکر کنم ۳۰ تا ۴۵ دقیقه! چی شده؟ خانم فلانی پرستار اطفال امروز داشته میرفته یزد برای IVF میگن تو جاده تصادف کرده، الان بهمون خبر دادن، من و رزیدنت اطفال دم در اورژانسیم! میگن فوت شده! آب سردی بود که روی بدنم ریخت! امروز صبح داخل بخش دیدمش پر انرژی و شاد! از دور دیدمش دستی براش تکون دادم و احوال پرسی گرمی کردیم، تنها پرستاری بود که از روز اول بخش اطفال با بقیه فرق داشت، توی کشیک ها خیلی شوخی می کرد، باهم دیگه کَل کل داشتیم، سره یکی از همین کل کل ها هم ساعت ۳ صبح وقتی که توی اتاق سرپرستار بخش پشت لپ تاپ حین درست کردن پاورپوینت مورنینگ خوابم برده بود، ازم عکس گرفت و به بقیه نشون داد، خاطرم هست که توی یکی از کشیک ها به یاد خدابیامرز کریم افتادیم، وقتی عکسش رو دید خیلی ناراحت شد و گفت بنده ی خدا چه زحمتی کشید و آخر هم …

– سریع بیمارستان رفتم، جلوی در اورژانس زهرا و رزیدنت نشسته بودن، گریه می کردن، در حال ورود به اورژانس بودم که یکی از دوستان قدیمی را دیدم، خیلی نگران بود پرسید از تصادفی که نزدیک تاسوکیشده خبر داری، یک طرف تصادف خاله ام بوده!
وارد اورژانس شدم، خیلی شلوغ بود، طرف سیستم رفتم تا ببینم آمبولانس کجاست و چند دقیقه ی دیگر می رسد! آمبولانس نیم ساعت دیگر میرسد!
همان حین یاسین رو دیدم پدربزرگش رو با کاهش سطح هوشیاری آورده بودند و انتوبه شده بود، ادم ریه و نارسایی قلب، متخصص قلب تماس گرفتم چنتا اوردر گرفتم!
گفتند تصادفی ها رو آوردن، بغض گلو رو گرفت، به آمبولانس رسیدم به دنبال ردی از پرستارمون بودم به امید اینکه یک درصد خبر فوتش دروغ باشه، پرستار ما اونجا نبود، راننده ی آمبولانس گفت فوتی ها رو مستقیم به سرخانه می برند؛ رفتیم آنجا و دیدیم گریه کردیم و …

تا ساعت ۱ شب هم بالا سر پدربزرگ دوستم بودم، وضعیتش بدتر شد و صبح مطلع شدم که فوت شدند.

روز بعد در مراسم تشییع جنازه پدربزرگ دوستم بودم، که ناگهان حال پدرش بد شد و سریع به اورژانس بردندش، یکی دو ساعت بعد هم من رسیدم بیمارستان، اتفاق بدی افتاده بود، خونریزی مغزی (SAH)! چقدر سخته!؟

یکی دو روز هم درگیره پدر دوستم بودیم که د نهایت تونستیم برای آنژیوگرافی به مشهد منتقلش کنیم.

حال ما خوب است اما باور مکن/بکن

پی نوشت: تصویر پس مربوط به NICU محل زندگی این روزهای من است.

۹۶ ساعت

پیشنوشت: پیشنویس های وبلاگ رو چک می کردم که به این متن رسیدم که بهمن سال قبل نوشته بودم(احساس شرمندگی) برای به روز شدن اینجا تصمیم گرفتم که منتشرش کنم، حرف خاصی در این متن نیست صرفا توصیف اتفاقات چند ساعتِ، برای همین اگر کار مهمی ندارید بخونیدش.

در نتیجه ی یه سری اتفاقات، ۴ روز پشت سر هم باید کشیک طب اورژانس میرفتم. برنامه این گونه بود که از ساعت ۲ بعد از ظهر تا ۸ صبح روز بعد کشیک بودم و ۸ خودمو خونه میرسوندم صبحانه خورده یا نخورده می خوابیدم تا ساعت ۱۲٫۳۰ بعدش نماز و نهار و پیش به سوی کشیک بعدی. که در واقع در این ۹۶ ساعت ۷۲ ساعت در اورژانس بودم!
جدای از سختی هاش یه سری تجربیات جالبی هم در چند روز داشتم.
۱- در یکی از کشیک ها بهمون خبر دادند که از بیمارستان امام خمینی(ره) یه مریض با مسمومیت ترامادول آوردن، در لحظه ی اول یه پسر جوون با یه سرجری فیکس ( شبیه تور است که برای پانسمان زخم های سر استفاده می شود) در سر و NG تیوب ( لوله ای که از بینی وارد معده بیمار می شود و برای شست و شوی معده کاربرد دارد) در بینی با چند همراهی میان سال بسیار نگران، مریض رو سریع بردیم قسمت تخت های دارای مانیتور و مانیتور قلبی، پالس و اکسیژن رو براش گذاشتیم، اقدامات اولیه را انجام دادیم. با توجه به اینکه مسمومیت با ترامادول نیاز به مراقبت های ویژه (ICU) داره به بیمارستان ما که بیمارستان مرکزی منطقه هست ارجاع شده بود.
در میان همراهیان این پسر جوون که تازه موهای پشت لبش سبز شده بود یه چهره ی آشنا دیدم، اولش کمی شک داشتم، بله درست بود معلم ریاضی دوران دبیرستان؛ سلام و احوالپرسی کردم و قبل ازاینکه چیزی بخواد بگه گفتم نگران نباشید،تمام تلاشمون رو می کنیم این وسط سعی می کردم که کمتر با استاد دوران دبیرستانم چشم در چشم بشم، احساس خوبی نداشتم.
طی شرح حالی که گرفتم متوجه شدم که این پسر با دوستانش قرار داشته در این دوره همی در ماشین چنتا ترامادول می خوره این ها از ماشین پیاده میشن و ناگهان این پسر غش می کنه و با صورت می خوره زمین و تشنج می کنه که میبرنش اورژانس و ادامه ی ماجرا.
وقتی رفتم کنار این بچه های ۱۶ – ۱۷ ساله فقط بوی سیگار تندی بود که از لباسشون بلند می شد! (عصبانیت)
فکر کردم که این ها مخفیانه سیگار می کشند که پدرش گفت آره پسرم سیگار میکشه و یه بار هم قبلا سابقه ی مصرف ترامادول داره!
این مشاهدات باعث شد یه سری افکار پریشان توی ذهن بچرخه، خیلی ناراحت شدم، حسم خیلی بد بود، این نسل داره با خودش چیکار می کنه؟!
چرا باید سیگار کشیدن یه پسر ۱۶ -۱۷ ساله برای پدر و مادرش این قدر راحت باشه و دیگر قبحی نداشته باشه!
حس عجیبیه که پدر خیلی راحت بگه که پسرش سیگار می کشه، البته وقتی میگم راحت، از نظر من بیانش هست ولی ممکنه پدرش با هر بار گفتن این مسئله تکه ای از جانش کنده بشه، ظاهرا TCA هم خورده بوده اینو از عکس قرص هایی که خورده بوده و برای یکی از دوستاش فرستاده بوده فهمیدن به نظر میاد میاد می خواسته بهشون ثابت کنه من می تونم و خوردم شماها عرضه ندارین و یه کل کل بچه گانه
چرا باید بچه های دهه هشتاد اینقدر مصرف مواد مخدر براشون راحت باشه و یه تفریح یا ابهت یا نشانه ی بزرگ بودن براشون به حساب بیاد، شاید هم به دلیل نبود تفریحات سالم برای این قشر اجتماع هست.

مطلب مرتبط

تعداد موارد اعیتاد با مواد مخدر در ۶ سال در ایران دو برابر شده است
شیوع مصرف مواد مخدر میان جوانان ایران(متاآنالیز)

شیوع مصرف مواد مخدر و الکل میان دانشجویان علوم پزشکی

 

در یکی از روزهای این کشیک های پشت سر هم صبح اومدم خونه خوابیدم حدود ساعت ۱۳ با صدای زنگ تلفن بیدار شدم چشما رو باز کردم استادم بود بهش جواب دادم و اماده شدم برم دانشگاه چون باید نامه ی مهمانی دوستم رو می گرفتم، توی مسیر یه لحظه خاطرم اومد که خواب دیدم دوستم بهم زنگ زده و پیشنهاد داده که آخره هفته بریم تهران اونم رایگان یکم خندیدم و به خودم گفتم حتما براش تعریف کنم. بعداز ظهری وسط اورژانس یه نیم ساعتی مریض نداشتم، همونجا بهش زنگ زدم و ماجرای خوابم رو با جزئیات تعریف کردم
میدونی بهم چی گفت! برداشت گفت من واقعا بهت زنگ زدم و پیشنهاد سفر تهران رو دادم و تو هم گفتی که کشیکم نمی تونم بیام!
چی! واقعا بهم زنگ زدی؟! توروخدا!

اصلا باورم نمی شد

از کی تا حالا اینقدر دوست داشتنی شدی ؟!

مثل اینکه وسط خواب بهم زنگ زده منم بین خواب و بیداری تلفن رو جواب دادم و باهاش صحبت کردم و گفتم که نمی تونم بیام تهران و بلافاصله بعدش دوباره خوابیدم! این ذهن متوهم هم فکر کرده این “رویای واقعی” یکی از رویاهایی بوده که  دیده و همونجوری خاطره ی این واقعیت رو ضبط کرده!

تجربه: هر وقت که ار خواب بیدار شدی و در خاطرت این بودکه با یکی تلفنی صحبت کردی قبل از همه چیز تلفنت رو چک کن که احیانا این اتفاق واقعی نباشه!
– صبح ها نخوابید
– کشیک زیادی پشت سر هم نرید 🙂

یادگیری مبتنی بر بیمار

 

Case based learning : CBL

یادگیری مبتنی بر مورد(بیمار) ، یکی از روش های یادگیری است که در پزشکی به صورت وسیع از آن استفاده می کنند. در این رویکرد به جای اینکه مطالب علمی را به صورت یکجا بیاموزید، هر مطلب علمی را بر بالین بیمار و کیس به کیس می آموزید. این روش به یادگیری و دانش قبلی وابسته است و در دوره انترنی موثرتره.

با یک مثال این روش رو توضیح میدم: انترن داخلی هستی، از اورژانس تماس می گیرن، میگن مریض داری، وارد اورژانس میشی، پرونده ی مریض رو میگیری میری بالای سر مریض، شرح حال میگیری، معاینه می کنی، یک سری تشخیص افتراقی توی ذهنت میاد، ولی یکیش خیلی بولد تره: COPD exacerbation
یه اوردر میگذاری، به استادت زنگ میزنی و شرح حال رو میدی و اوردری رو که گذاشتی باهاش چک می کنی، مواردی رو که از قلم انداختی اضافه می کنی و پرونده رو تحویل پرستارها میدی و همزمان خلاصه ای از بیمارت رو در دفترچه ی مخصوص ( قبلا اینجا در موردش صحبت کردم) می نویسی، تایم خالی پیدا شد در Up to Date در مورد بیماری سرچ می کنی، از درمان شروع می کنی  به ترتیب گزینه های درمانی، اقدامات تشخیصی، نتایج آزمایشگاهی، شرح حال و معاینه بالینی رو  با این بیمار بررسی می کنی و خلاصه ای از آن ها رو در قسمت آنچه آموختم دفترچه وارد می کنی و تا زمان ترخیص بیمار روند درمانش (جواب آزمایشات، داروهای تجویزی و سایر اقدامات) رو پیگیری می کنی و در پایان بخش شما دفترچه ای داری پر از کیس بالینی مختلف.

به نظرم مهم ترین نقطه ی قوت این روش یادگیری افزایش توانایی تفکر انتقادی و استدلال بالینی است؛ تو عمدا سرعت یادگیری رو کند می کنی؛ روند بیمار و بیماری را در بالین بیمار از شرح‌حال گرفته تا دارودرمانی؛ با آنچه در text book آمده تطبیق می‌دی و تجربه ی کسب شده رو مورد نقد و اصلاح قرار می دهی؛ حتی شاید نکته ای که استاد مدنظر قرار نداده باشه رو هم پیدا کنی و برای تو سوال بشه که چرا استاد این کار رو نکرد و روز بعد از استادت بپرسی و اونجا باشه که استادت بهت نکته ای رو گوش‌زد کنه که هیچ جایی نخوندی!!
همچنین این روش باعث افزایش احساس اعتماد به نفس در مدیریت بیماران را به دنبال دارد و باعث میشه دانشجوی بی تجربه ی ما به سمت یک فرد Expert  حرکت کنه.

یکی از نقاط قوت دیگر ای روش اینِ که حس های مختلف رو با روند یادگیری درگیر می کنه، شما با بیمار دوست می‌شی، به اسم همدیگر را صدا می زنین، بیمار داستان زندگی خودش رو برای شما تعریف می کنه، حس همدلی شما با بیمار بیشتر می شه ( و من چه می دانم همدلی چیست؟!) با بدتر شدن حال بیمارت ناراحت می‌شی، غصه می خوری، با بهبود بیمارت خوشحال می‌شی؛ و درگیر شدن این همه حس، باعث می‌شه اون بیمار با همون مشخصات؛ و بیماری حتی با جزئیاتش در ذهنت شکل بگیره و به سختی فراموش بشه، در آینده هروقت بیماری با چنین علائمی دیدی سریع به یاد اون مریضت می افتی و به دنبالش بقیه اطلاعات بیماری خود به خود میاد!

دقت کردین بعضی از استادها در خلال درس دادن‌هاشون مدام از خاطرات بیمارانی که داشتن صحبت می کنن و برای هر disease یه patient توی ذهنشون هست که تداعی میشه و وقتی می خوان نکته ای رو متذکر بشن از بیمارانی که توی ذهنشون هست استفاده می کنند؛ وقتی به این اساتید نزدیک می‌شی میبینی که بیشتر یادگیریشون بر اساس case بوده!

 

 

 

دفترچه case file بیمارانم

استاژر بخش اطفال بودم، روتیشن عفونی از سخت ترین و شلوغ ترین روتیشن های بخش اطفالمون بود، همه از این روتیشن ترس داشتند، تازه روتیشن عفونی شروع شده بود، روز اول حدود ۱۵ مریض داشتم، که باید شرح حال و نوت روزانه براشون می گذاشتم، آزمایشات جدید رو استخراج می کردم و تمام اقدامات تشخیصی دیگر مریض ها رو هم پیگیری می کردم، به هر بدبختی دست پا شکسته راند روز اول تموم شد.

نگران روزهای بعد بودم، می‌گن نیاز مادر اختراع‌ِ، نشستم با خودم فکر کردم، من یه چیزی اینجا کم دارم، یه دفترچه ای می خوام که همه ی اطلاعات مریض ها رو داخلش داشته باشم و همیشه در دسترس که اگر یه روزی استاد در مورد آزمایشات قدیمی مریض پرسید به مِن مِن نیوفتم، همچنین نکاتی رو که بالاس سر هر مریض گفته میشه رو هم بتونم بنویسم و دفترچه ای که این ویژگی ها رو داشته باشه طراحی کردم و مهمترین آپشنش این بود: تو جیب روپوش جا میشه!

این دفترچه به قدری کاربردی بود که کم کم به سایر بچه ها هم سرایت کرد و همه یکی از این دفترچه ها داشتن و این دفترچه سینه به سینه به بقیه گروه ها منتقل شد و همه انتشارات(پاپیروس) که می رفتن می گفتن یه دونه ازون دفترچه های علیرضا برامون بزن 🙂

اواخر روتیشن عفونی اطفال بودم در مسیر بین بخش ها با استاد تنها شدم، استادی که خیلی سخت گیر بود و تا اون روز اصلا توجهی بهم نداشت، رو کرد بهم و گفت: جهان سوم جاییه که اگر از کسی جلوی بقیه تعریف کنی بهش حسادت می کنند و مانع پیشرفتش میشن!

پی نوشت: فایل پی دی اف این دفترچه رو اینجا میگذارم، شاید به درد کسی خورد.

my case file

پینوشت ۲: این دفترچه خیلی ناقصه و می‌شه موارد زیادی رو بهش اضافه کرد؛ اگر انتقاد و پیشنهادی در مورد این دفترچه دارید همینجا کامنت بذارید تا اعمال کنم.

 

نسبت دانشجوی پزشکی با آموزش پزشکی مقدمه ی کتاب راهنمای پزشکان در مطب

پیشنوشت:  یکی از دوستانم که تازه وارد استاژری شده، سوالاتی در مورد نحوه یادگیری و درس خوندن پرسیده بود، در کنار اینکه حرف هایی رو که بهش زدم رو پس از جمع بندی اینجا منتشر می کنم، به نظرم رسید مقدمه ی کتاب راهنمای پزشکان در مطب، حرف دل ما رو می زنه و می تونه برای من و سایر دوستانم راه گشا باشه، به قولی جانا سخن از زیبان ما می گویی! در مقدمه ی این کتاب بسیار صریح و روشن مشکل سیستم آموزش پزشکی و نسبت دانشجوی پزشکی با آموزش پزشکی رو بیان کرده و راه حل هایی رو هم ارائه کرده که پاسخ سوالات احتمالی خیلی از ماها است. با اجازه از نویسندگان کتاب (دکتر محمدعلی ارگانی و دکتر نوری بحرانی پور) و ناشر کتاب (انتشارات تیمورزاده) مقدمه ی این کتاب رو در ادامه آوردم.

 

یکی داستان است پر از آب چشم

پرده اول: در دوران اینترنی هنگامی که پس از هشت روز بطالت و بی برنامگی در بخش چشم به عنوان سرگروه شکایت به رئیس بخش بردم، استاد محترم در کمال صراحت اعلام کرد که قرار نیست در بخش چشم اینترنها چیزی بیاموزند.

پرده ی دوم: وقتی اولین بار قبل از پایان تحصیلاتم به عنوان جانشین پزشکی در درمانگاهی دورافتاده در شهری مرزی مجبور به ویزیت تعداد زیادی از بیماران در یک شیفت کاری شدم و گریزئوفولین را برای دخترکی مبتلا به قارچ کچلی سر با دوز چندین برابر تجویز کردم؛ یک هفته ی تمام از هراس مرگ یا مسمومیت دخترک خواب به چشمانم نیامد. همه چیز را خودآموخته بودم از تشخیص تا درمان و محاسبه ی دوزاژ دارو، و یک جای کار اشتباه شده بود. خوشبختانه مادر دخترک حرف هایم را جدی نگرفت، دارو را به صلاحدید خود تجویز کرد و مرا نجات داد.

پرده ی سوم: شروع کار در مطب در میان خیل بستگان و آشنایان چالشی بزرگ آفرید و کاستی های آموزش دانشگاهی چنگ و دندان نشان داد. بیماران اندکی پیچیده را به فردا موکول می کردم . شب در میان حلقه های کتاب هایم گره از کار فروبسته می گشودم.

آموزش طب عمومی و تربیت طبیب عمومی هیچگاه متولی و مسئول نداشته است. دانشکده های پزشکی با هدف تربیت متخصص طراحی و برنامه ریزی شده اند. اساس آموزش بیمارستانی در بخش های فوق تخصصی، گزارش های صبحگاهی و بر بالین بیمار بستری یا در اتاق عمل برای تربیت دستیار است. آموزش درمانگاهی و اورژانس به تمامی مغفول مانده است. کمتر می توان استادی را یافت که در اورژانس یا درمانگاه مشغول آموزش طب سرپایی به دانشجویان باشد. نام آوری و شهرت اساتید در تسلط آنان بر ریزترین نکات روزآمدترین منابع تخصصی در مورد نادرترین بیماری ها و سندروم های غریب است. پرسه زدن اینترن ها و استاژرها در بخش های فوق تخصصی و زورآزمایی آن ها با بیماری های نادری که ممکن است تا هنگام بازنشستگی حتی یک مورد دیگر از آن ها را نبینند خصوصا در مراکز دانشگاهی شهرهای بزرگی چون: تهران، شیراز و اصفهان … دانشگاه های صاحب نام در تربیت پزشک را در عمل ناکارآمد کرده است. در موارد بسیاری؛ پزشک فارغ التحصیل می شود در حالی که حتی یک جراحی کوچک سرپایی، یک ختنه، یک زایمان و یک عملیات احیا انجام نداده است و حتی قادر به یک رگ گیری ساده نیست و از تشخیص، بررسی و درمان شایع ترین بیماری ها عاجر است. این پزشک ناگهان خود را در تنها اورژانس شهرستانی صد هزارنفری تنها می بیند. بی تجربگی ها و ناکارآزمودگی های او حتی پرستار و بهیار را وادار به تذکر و آموزش می کند و نسخه های ناپخته ی او اسباب تحیر می شود و مشاورهه ای نسنجیده ی او متخصص آنکال را به ستوه و دشنام می آورد. این پزشک جوان وقتی در مطب مشغول به کار می شود مضطرب تر می شود چون می خواهد به هر قیمتی که شده بیمار را از خود راضی نگاه دارد و بدین ترتیب یا مجبور به آزمون و خطاست یا باید از روی دست پزشکان قدیمی تر تقلید کند و راستی آن ها خود نسخه نویسی را از کجا آموخته اند؟

افزون بر همه ی اینها؛ پزشک از درآمد خود راضی نیست. از شرایط زندگی راضی نیست و هیچ و هیچ سنخیتی میان آنچه بر او گذشته است و خراب آبادی که در آن گرفتار آمده نمی یابد. بیماران ناراضی، همکاران ناراضی و خانواده ی ناراضی مدام در سیل بازخوردهای منفی خود پزشک جوان را غرق می کنند و این گونه است که یاس و نامیدی و عدم اعتماد به نفس موریانه ی جان پزشک خواهد شد.

آنچه رفت تنها پرده ای از پرده های نمایشنامه ی تراژیک پزشک عمومی به عنوان اصلی ترین ارائه کننده ی خدمات بهداشتی و درمانی است. ما عمیقا بر این باوریم که آشفتگی های نظام بهداشت و درمان یک معضل با چندین عامل است اما اساسی ترین علت آن را نادیده گرفتن و پایمال کردن حقوق پزشکان عمومی در تمام سطوح می دانیم و اکنون پس از قریب بیست سال کار مداوم و دیدن بیش از یک میلیون بیمار دریافته ایم که اگر در سطح کلان و تصمیم گیری های کلی قادر به اعمال نظر و اصلاح امور نیستیم اما در محدوده ی اختیارات فردی می توانیم این سیکل معیوب را بشکنیم. ما اصلی ترین راهبرد را ارتقای کارآمدی می دانیم که اصول آن به شرح زیر است:

الف: کسب اطلاعات ضروری نسبت به شایعترین شکایات و بیماری ها و آگاهی از سناریوهای احتمالی و مختلف هر بیماری و تابلوهای فریبنده.

ب: مهارت در معاینات کلینیکی و بررسی های پاراکلینیک اولیه و توانایی تفسیر آن ها.

ج: تسلط بر داروهای پرمصرف و توانایی نسخه نویسی در چند سطح برای هر بیماری.

د: توانایی ارائه ی کامل ترین و پخته ترین توصیه ها، نصایح، پرهیزها و ورزش ها.

ه: قابلیت غربال کردن بیماران بدحال و پرخطر و آگاهی کامل از هشدارهای پزشکی

و: تسلط بر منطقی ترین شکل ارجاع و راهنمایی بیماران در مسیر بیماری های صعب العلاج و پیگیری آن ها.

ز: ثبت آمار بیماران، موارد جالب و نادر برای مطالعات آتی.

ح: کسب مشتاقانه ی تجربیات کلیدی پزشکان قدیمی تر.

ط: کنجکاوی در محتویات کلی پرونده های شکایات پزشکی.

ی: رعایت اخلاق حرفه ای و اصول مشتری مداری.

کسب مهارت های فوق به سرعت کارآمدی پزشک را م افزاید، بیماران و همکاران را راضی می کند و بازخوردهای مثبت آنان اعتماد به نفس و درآمد پزشک را می افزاید. پزشک و خانواده اش احساس حرمت، هویت و کرامت می کنند و سیکل مثبتی شکل میگیرد که در تداوم آن پزشکی عموم معنا می گیرد و نظام بهداشت و درمان از یکی از مهم ترین آفات خود نجات باد.

 

تجربه ی من در امتحان پره انترنی 

پیشنوشت ١: این مطالبی که می نویسم صرفا حاصل تجربه ی من و مطالعه نظرات دوستانی هست که امتحان رزیدنتی و پره اینترنی رو با رتبه های خوب پشت سر گذاشته اند و آغشته به نظر شخصی اینجانب هست، در نتیجه، قطعی و ١٠٠ درصد نیست و ادعای خاصی هم ندارم، صرفا گزارشی است از مسیری که طی کردم.

پیشنوشت ٢: در انتها منابعی که از آنها استفاده کردم رو می نویسم تا حق کپی رأیت رعایت بشه

پیشنوشت٣: چند گروه دانشجو داریم، یک گروه در طی دوران فیزیوپاتولوژی و استاژری خوب مطالعه کردند و بیس خوبی از دروس مختلف مینور و ماژور برای خودشون ساختند، این گروه که حسابشون جداست و خوش به حالشون من کاری باهاشون ندارم، گروهی دیگر مثل من در طی دوران فیزیوپاتولوژی و استاژری به هر دلیلی خوب درس نخوندن و از بیس خوبی برخوردار نیستند متن زیر به این گروه از افراد کمک می کنه. این متنی که نوشتم با توجه به شرایط خودم بوده و با توجه به همین مسئله راهی رو در پیش گرفتم که به نظرم برای من در آن مقطع زمانی بسیار مفید بوده، بگذریم که به دلیل یک سری اشتباهات نتونستم نتیجه ای رو که می خواستم بگیرم ولی برآیند کلی برای من خوب بوده، قطعا متن زیر پر از اشتباه خواهد بود و نسخه ای نیست که برای همه قابل پیچیدن باشه من صرفا هر آنچه در این مدت تجربه کردم رو نوشتم، شاید برای کسی مفید واقع بشه.

 

أصل مطلب

۱- هدف: یه هدف برای خودتون انتخاب کنید، بهترین هدف جمع بندی خوب دوره استاژری و فیزیوپات و آمادگی برای امتحان رزیدنتی می تونن باشه و کسب تجربه ای ذهنی برای آزمون رزیدنتی اما به نظرم بهتره هدفتون یک رتبه ی خوب مثلا ۱ تا ۱۰ باشد.

۲- برنامه ریزی:‌ اول مشخص کردم که تا امتحان پره انترنی چند روز فرصت دارم، برای من حدود ۴۵ روز بود، از این بازه ی زمانی ۷ تا ۱۰ روز آخر رو به مرور نهایی اختصاص دادم، حدود ۳۵ روز باقی ماند، این بازه ی زمانی رو براساس منبع مطالعاتی تنظیم کردم ( منبع مطالعاتی من ویس و کتاب های پیرحاجی بود)، به عنوان مثال ویس کلیه حدود ۶ ساعت بود، که با احتساب بررسی کل تست هاش حدود ۱ تا ۱.۵ روز رو بهش اختصاص دادم، بین دروس ماژور دروس مینور رو هم وارد کردم، اینگونه نبود که همه ی دروس ماژور رو پشت سر هم بخونم وبعد به سراغ دروس مینور برم، در این وسط تایم هایی رو هم برای مرور تست های سلکت دروس مطالعه شده تعیین کرده بودم تا فراموش نشوند، بیشتر صبح ها تست های دروس قبلی رو مرور می کردم و به همین صورت براساس اهمیت دروس و میزان سوالی که در امتحان پره انترنی داشتند تایم حدود ۳۵ روزه ی خودم رو مدیریت کردم و همچنین زمانی رو هم برای آزمون جمع بندی اواخر این دوره مشخص کردم.

۳- شرطی سازی: برای مطالعه کردن یک مکان مشخص با حداقل وسایل اضافه فراهم کردم، محیط مناسب باعث شرطی سازی می شود، بعد از مدتی که پشت میز نشسته ای و مطالعه می کنی مغز شرطی می شود و به محض قرار گرفتن در آن موقعیت ناخودآگاه تمام تمرکز شما به مطالعه معطوف می شود، تجربه ی جالبی داشتم هر روز صبح که ساعت ۶ پشت میز قرار می گرفتم همه ی بدن بیدار و آماده درس خوندن می شد و تا ۱۲ شب پشت میز طاقت می آوردم، خیلی مهمه که شما بتونی پشت میز طاقت بیاری و یک ساعت درس خوندی نگی که تااامام من خیلی خوب خوندم برم ۲ ساعت استراحت!

۴- وعده های غذایی و خواب: وعده های غذایی خودم رو افزایش و حجم رو کاهش دادم، نوشیدنی و خوراکی های خودتون مثل آب، چایی، ماءالشعیر، بیسکویت،کیک و … رو دم دستم روی یک میز قرار دادم که هر زمانی که خواستم به راحتی بهشون دسترسی داشته باشم، این کار باعث کاهش زمان های تلف شده ی شما میشه. برنامه ی غذایی من این بود: با توجه به اینکه خانواده مسافرت بودن از بیرون غذا سفارش میدادم، صبح که بیدار میشدم، همه ی مواد غذایی رو آماده می کردم مثل آب جوش آماده تو فلاسک یه چایی بیسکویت می خوردم و شروع می کردم به درس خوندن، ساعت ۹، نصف غذایی که از شب قبل کنار گذاشته بودم رو گرم می کردم و می خوردم (۳۰min)، تا ۱ می خوندم تا ۲ نماز و سفارش غذا، تا ساعت ۴ می خوندم و یه نیم ساعت نصف غذایی رو که سفارش داده بودم می خوردم و بعد تا ساعت ۸ می خوندم، ۸ تا ۹ نماز و استراحت، ۹ تا ۱۲ هم به پشت میز میرفتم برای درس خوندن، طوری بود که ساعت ۱۲ به خواب میرفتم. در این بین هر زمانی هم که احساس می کردم قندم افتاده بیسکوییت، ماءالشعیر، چای، قهوه و آب میوه می خوردم، با تقسیم وعده های غذایی اتفاقی که می افته بدن سنگین نمیشه و کمتر بهتون احساس خواب دست میده، طی روز هر زمانی هم که احساس خواب می کردم از پشت میز بلند می شدم و دراز می کشیدم و در حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه می خوابیدم و انرژیم بر میگشت.

مهم ترین قسمت استراتژی مشخص کردن مواردی است که نمی خواهیم

برای من و شما یعنی: کدام مباحث را نباید خواند و کدام تست ها را نباید زد!

۵- منبع مطالعاتی خلاصه و مفید: منبعی که من استفاده کردم جزوات دکتر پیر حاجی بود، کمکی که این جزوات به من کرد این بود که منو از ۱۰ درصد به ۶۰ درصد آمادگی ذهنی رسوند و از طرفی وقتی شما یک درس رو مثلاً زنان رو یه روزه با ویس گوش میدی یه حس اعتماد به نفس خوبی بهت میده چون پیشرفت محسوسه و در ذهنتون دوپامین ترشح میشه واحساس خوبی داری این احساس خوب شما را به پیش می راند و به قولی ماشین درونی شما راه می افتد، در واقع اینجا هم همون قانون ۸۰ – ۲۰ معروف صدق می کنه ( لحظات سخت ، این بیست درصد نفرین شده)، با ۲۰ درصد زمان شما به می تونی به حداکثر ۷۰ تا ۸۰ درصد از مباحث رو مطالعه کنی، در کنار جزوه ی دکتر پیرحاجی برای تسلط بیشتر می توانید به کتاب هایی نظیر گایدلاین و دکتر کرمی مراجعه کنید و با آن ها تسلط خودتون رو از ۵۰ تا ۶۰ درصد به ۸۰ تا ۹۰ درصد برسانید.

۶ـ سوالآت پره اینترنی و رزیدنتی سال های اخیر: من مجموعه کتاب های گزینه برتر رو برای این آزمون مطالعه کردم، به این صورت که یک مبحث رو با ویس یا فیلم پکیج پیرحاجی مطالعه می کردم بلافاصله بعدش تمام تست های گزینه ی برتر رو می زدم و تست های مهم و پرتکرار رو هایلایت می کردم، از طرفی ارزش افزوده ای هم به جزوات دکتر پیرحاجی اضافه کردم، به این صورت که وقتی تست های مثلا مبحث دیابت رو زدم دنبال نکته ی تست در جزوه می گشتم و کنارش می نوشتم مثلا پره ۸۹ یا رزیدنتی ۹۵. در نتیجه ی این کار بعد از زدن کل تست های مبحث دیابت با یک نگاه کلی به فصل به راحتی مباحث مهم و سوال خیز مشخص می شد که مثلا این قسمت همیشه پره اینترنی سوال میاد یا همیشه رزیدنتی این ارزش افزوده به هنگام مرور های اخر خیلی به من کمک کرد، چون فقط همین قسمت ها را مطالعه می کردم.

۷- کانال تلگرامی: یکی از کارهایی که در مدت ۴۵ روزی که برای امتحان پره اینترنی مطالعه می کردم انجام دادم  کانال های تلگرامی ای بود که برای هر درس راه اندازی کرده بودم، ساختار این کانال اینگونه بود که حین زدن تست های هر بخش تست های پرتکرار و مهم و نکته دار رو همان مبحث رو عکس می گرفتم و با هشتگ موضوع و درس در کانال با هشتگ ( #غدد  #دیابت ) آپلود می کردم، چه فایده ای داره؟ شما بعد از زدن تست های هر فصل یه مجموعه تست سلکت داری که در مرورهای نهایی خیلی بهت کمک می کنه، همچنین شاید بعضی از تست ها نکات خیلی جالبی داشته باشند که در جواب تست در کتاب گزینه برتر نیومده، همون قسمت رو از جزوه ی پیرحاجی پیدا می کردم و عکسش رو با هشتگ در ادامه ی اون تست در کانال آپلود می کردم.

۸- ضبط صدا: بعد از اینکه یک مبحث رو مطالعه می کردم و تستش رو می زدم ریکوردر تلگرام رو روشن می کردم و به صورت خلاصه، مختصر و مفید کل مبحث رو  با نکاتی که به ذهنم میرسید و قسمت های مهم رو برای خودم توضیح می دادم و مثلا می گفتم حواست باشه از فلان جا اینجوری سوال میاد ( از قدیم گفتن اگر می خواهی یک موضوع رو به صورت کامل یاد بگیری باید سعی کنی اون مطلب رو برای خودت یا دیگری توضیح بدی )، همه ی ما الان که مثلا مبحث دیابت رو مطالعه می کنیم و تست می زنیم همه چیز رو بلدیم و همه نوع سوال رو پاسخ می دیم در واقع در اوج آمادگی هستیم ولی با مرور زمان از نقطه ی اوج فاصله می گیریم و اگر مرور نکنیم کلا فراموش میشه، چون پروسه ی درس خواندن برای امتحان پره اینترنی همانند سایر کنکورها همانند دوی ماروتون هست و اینکه شم در نهایت کل مجموعه ی دروسی که مطالعه کردی رو به صورت جامع امتحان میدی فراموش صد درصد رخ میده، این ویس هایی که باز هم با هشتگ در کانال ارسال می کردم برای مرور خیلی بهم کمک می کرد به خصوص وقت هایی که خسته بودم و حوصله مطالعه نداشتم با هدفون این ویس ها رو گوش میدادم، کمی هم در این ویس ها مسخره بازی در می آوردم که موقع گوش دادن بهش شاد بشم، صدای خودم رو می شنیدم و خیلی راحت اون مبحث مرور می شد با کل نکاتش، در کنار ضبط ویس یادگیری ضمنی هم رخ میده: اول از صداتون بدتون میاد، بعد کم کم باهاش ارتباط برقرار می کنید، با لحن صحبت کردنتون بازی می کنید، کم کم مشکلات صحبت کردن شما هم مشخص میشه، شاید بگید صدای من آنقدرها هم گوش خراش نیست و ترغیب بشید پادکست هم ضبط کنید البته بعد از امتحان 🙂

۹- نظم: برای مطالعه نظم خیلی اهمیت داره، همین که خودت رو مقید کنی و یک سری روتین های شخصی داشته باشی خیلی مفیده، مثلا من هر روز ساعت ۵ از خواب بیدار می شدم، نماز می خوندم، یکم بیسکویت و دلستر می خوردم و پشت میز شروع به مطالعه می کردم، ۹ صبحانه حدود ده دقیقه حوالی ساعت ۱۲ دوش میگرفتم و شب حدود ساعت ۱۲ مثل یه مرده روی تخت می افتادم.

۱۰- آزمون جمع بندی: حتما در طی دوره ی مطالعاتی حداقل یک آزمون شبیه سازی شده داشته باشیم و ترجیحا آزمون رزیدنتی باشه، وقتی با شرایط واقعی شما آزمون میدی یک سری از خطاها روشناسایی می کنی و مانع از رخ دادنش در آزمون اصلی میشی

۱۱- مرور آخر: به نظر من مهم ترین قسمت درس خوندن برای پره اینترنی یا مرور آخره! اگر بتونی درست جمع بندی داشته بشی خیلی می تونی امیدوار باشی که رتبه کسب کنی. برای مرور آخر به نظرم بهترین منبع حال حاضر تست های ۳۰۰ دکتر پیرحاجی با ویس هست که خیلی سریع نکات مهم مرور میشه. البته کانال های تلگرامی و ارزش افزوده ای که به جزوات اضافه کردی هم خیلی به مرور آخر کمک می کنه.

۱۲- سررسیدی برای نوشتن برنامه ها و فکر کردن روی کاغذ داشته باشید، در طی روزهایی که درس می خوانید هر آنچه به ذهنتان میرسد، اشتباهاتتان، احساستان رابنویسید، اگر احساس می کنی که بریدی بنویس امروز کم آوردم خیلی خسته شدم همین نوشتن هاست که کم کم به باعث درک روشنی از زندگی شما می شود و وقتی که ۳ ماه دیگر بر میگردی و به آن نگاه می کنی چه چیزها که یاد نمیگیری!

اشتباه من: در مرور آخر وقت رو از دست دادم، استرس گرفتم، می خواستم همه ی درس ها رو مرور کنم که نتیجه ی آزمون برام قابل قبول نبود اما برآیند کلی خوب بود.

 

پی نوشت: امیدوارم این تجربه ی مملو از نظر شخصی برای دوستانم مفید و موثر باشه.

 

لینک کانال تلگرام دکتر پیرحاجی

لینک کانال تلگرام ۱۰۰ صد درصد دستیاری

لینک سایت دکتر پیرحاجی

کانال های پره ی من

 

نوشته های قدیمی تر