روزنوشته های علیرضا سرگزی

فعلا دانشجوی پزشکی

پیری در راه است

Rate this post

مدتی است که توی بیمارستان به بیماران مسنی بر می خورم، وقتِ شرح حال می پرسم با کی زندگی می کنی؟ جواب میدن، من تنهام هیچکس رو ندارم، بغضشون میگیره، بیماران رو دیدم که به دلیل تنهایی با اینکه خوب شده اند میگن یه چند روز دیگه هم باشم دکتر، کسی رو ندارم که از من نگهداری کنه، بیمارانی رو هم دیده ام که بین بخش های مختلف بیمارستان در حال گردش هستند، امروز به بهانه ای در بخش داخلی، فردا بخش عفونی، پس فردا اعصاب و روان که زمینه ی الیش هم افزایش سن و تنهایی این بیماران هست.
همه ی این اتفاقات ناشئ از یک اتفاقه: مردمِ کشورم دارند پیر می شوند
الان کم کم شروع شده و چند سال آینده اگر فکری براش بر نداریم با اتفاقات ناگوار و ناگهانی مواجه می شویم و به جای پیشگیری از الان در سالهای بعد باید با هزینه های بسیار زیاد این معضل رو درمان کنیم، آینده نگری نداریم.
باید قبول کنیم که مردم زیادی که الان در سنین میانسالی هستند کم کم وارد پیری می شن و به همان نسبت نیازمند خدمات خاصی هستند، یکی از مراکزی که به نظرم باید حتما ایجاد شود مراکز نگهداری از بیماران مزمن فاقد سرپرست است، این هایی که نه فرزندی دارند نه فامیلی تنها امیدشون این هست که در بیمارستان بستری شوند. در خاطر دارم بیماری مسن در بخش عفونی داشتم، که به دلیل عود COPD بستری شده بود، این بیمار آلزایمر هم داشت، در بیمارستان دچار دلیریوم شده بود، یه همراهی داشت، در طی شرح حال گیری متوجه شدم که بیمار هیچ کس را ندارد و همراه بیمار همسایه ی دیوار به دیوار آن است که هیچ گونه رابطه خویشاوندی با آن ندارد، ٧روز این همراهی بالآی سر این بیمار بود، روز آخر که بیمار را می خواستیم مرخص کنیم، دکتر رو به همراه گفت خدا خیرت بده تو این دوره زمونه کمتر کسی پیدا می شه که پدر و مادر خودش رو نگهداری کنه چه برسه به نگهداری همسایه اون هم با این شرایط
دلم هم برای بیمار سوخت، هم برای همسایه ی دیوار به دیوار مهربانش
اینجا بود که واقعا خلا مرکزی که چنین بیمارانی رو نگهداری کنه حس کردم
شاید چنین مرکزی هزینه های زیادی در بر داشته باشه، ولی کیفیت زندگی مردم کشوری رو که داره به سمت پیری میره افزایش میده

2 دیدگاه

  1. سلام علیرضاجان.
    تا به حال با این مشکل آشنا نبودم. خیلی از دانشجوها و دکترها هستن که این مشکل رو از نزدیک لمس می کنن ولی یا بهش فکر نمی کنن یا اگر هم فکر کنن، نتیجۀ خاصی در بر نداره.
    خیلی خوبه که اینجا نوشتیش.
    ایدۀ اون مرکز هم برای کشورمون، ایدۀ خیلی خوبیه که امیدوارم به زودی خودت استارت کار رو بزنی.

    • علیرضا

      آبان ۵, ۱۳۹۶ at ۹:۲۵ ب.ظ

      خیلی ممنون مصطفی جان که برای خوندن این متن ها وقت میذاری.
      درسته خیلی ها باهاش مواجه میشن ولی بهش فکر نمی کنن، چون به فکر آیندشون در دوران پیری نیستن خیلی از ماها پیری اینچنینی خواهیم داشت پس بهتره که از همین الان به فکر پیری خودمون باشیم.
      انشاالله با همدیگه :دی

دیدگاهتان را بنویسید

ایمیل شما منتشر نمی شود

*