Rate this post

بعضی آدم ها خیلی ناخودآگاه وارد زندگیت میشن و چنان زندگیِ تو رو تحت تاثیر خودشون قرار میدن که می تونی زندگیِ خودِ تو به قبل از آشنایی و بعد از آشنایی با این آدم تقسیم کنی، این آدم ها کم هستند خیلی کم هستند ولی هستند.
هم خوشحالم هم ناراحت، خوشحال از اینکه چنین انسانی واردِ زندگیم شده و ناراحت از اینکه داره از زندگیم خارج میشه و من آنقدر که باید از حضورش استفاده نکردم، در این مدت خیلی از این انسان بزرگ یاد گرفتم و خدا رو شکر می کنم با ایشون هم صحبت شدم و از بودن در کنارشون انرژی گرفتم، ولی بخواهیم یا نخواهیم هر بودنی نبودنی و هر آمدنی رفتنی دارد، باید این حقیقت تلخ را پذیرفت و باهاش کنار بیاییم، در این لحظه با تمام وجود آرزوی رضایت از زندگی و عاقبت بخیری برای استادِ عزیزم دارم و همیشه به یادت هستیم.

پینوشت: در جمع پیروان استاد تنها من دانشجوی پزشکی بودم و از این بابت خیلی خوشحالم.