روزنوشته های علیرضا سرگزی

فعلا دانشجوی پزشکی

در بهشت ۵ نفر منتظر شما هستند

Rate this post

زمانی به مطالعه ی این کتاب علاقه مند شدم که متن امیرمحمد رو مورد معرفی این کتاب خوندم، داستان بسیار جالبی داره از همه جذاب تر نحوه ی روایتش هست که ساختار شکنی کرده از آخر داستان رو شروع کرده از مرگ نقش اول داستان.
به یاد فیلم زندگی عجیب بنجامین باتن افتادم.
داستان این کتاب پس از مرگ ادی با دو پا روایت میشه، یک پا اتفاقات بعد مرگ و دیدارش با ۵ نفری که در بهشت منتظرش هستند و پای دیگر اتفاقاتی که از موقع تولد برای ادی رخ داده، این نحوه داستان گویی به صورت غیر مستقیم داره میگه که مرگ هم نوعی تولده.
در زیر جملاتی از کتاب رو که دوست داشتم براتون می نویسم.

این داستان درباره ی مردی به نام ادی است و از پایان شروع می شود، از مرگ ادی در زیر افتاب. شاید شروع داستان از انتها عجیب به نظر برسد. اما هر پایانی آغازی هم هست. فقط آن لحظه این را نمی دانیم.


اگر می دانست مرگش نزدیک است، شاید جای دیگری می رفت. اما کاری را کرد که همه می کنند. کارهای روزانه اش را طوری انجام داد که انگار هنوز همه ی روزهای دنیا در راه است.
در هر زندگی، تصویری لحظه ای از عشق واقعی وجود دارد.


هیچ سرگذشتی به حال خود نمی ماند. گاهی داستان ها در جایی به هم می خورند و همدیگر را کاملا پوشش می دهند، مثل سنگ های کف رودخانه.


آدم ها چگونه آخرین کلماتشان را انتخاب می کنند؟ آیا جاذبه ی آن کلمات را حس می کنند؟ آیا آن کلمات قطعا باید عاقلانه باشد؟
ادی یادش بود که در مراسم خاکسپاری ، عزاداران می گفتند«انگار می دانست قرار است بمیرد»
ادی هرگز اعتقادی به این موضوع نداشت. تا آنجا که می دانست، وقتی اجل آدم می رسد، می رسد. همین. شاید موقع رفتن یک حرف عاقلانه بزنی، ولی شاید هم خیلی ساده، یک حرف ابلهانه بزنی.
جهت اطلاع، آخرین کلمات اد، عقب بروید بود! خواهد بود


در بهشت ۵ نفر را ملاقات می کنی، هر کدام از ما بنا به دلایلی در زندگی تو بوده ایم. شاید آن موقع علتش را نفهمیده باشی، و بهشت برای همین است. برای درک زندگی تان روی زمین.

بزرگترین هدیه ای که خدا می تواند به تو بدهد این است: درک آنچه در زندگی ات گذشته. تا زندگی ات برایت توجیه شود. این همان آرامشی است که دنبالش بودی.


این که هیچ چیز تصادفی نیست. ما همه به هم وصل می. نمی توانی یک زندگی را از زندگی دیگر جدا کنی، همانطور که نمی توانی نسیمی را از باد جدا کنی.


عدالت، زندگی و مرگ را تعیین نمی کند. اگر این طور بود هیچ آدم خوبی جوانمرگ نمی شد.


مرد آبی گفت: خاک سپاری من، به عزاداران نگاه کن. بعضی شأن حتی مرا خوب نمی شناختند، ولی آمده بودند. چرا؟ هرگز پرسیده ای وقتی دیگران می گیرند چرا مردم جمع می شوند؟ چرا احساس می کنند باید این کار را بکنند؟
برای اینکه جان آدمیزاد در عمق وجودش می داند که همه ی زندگی ها همدیگر را قطع می کنند. این که مرگ فقط یکی را نمی برد، وقتی مرگ کسی را می برد ,شخص دیگری را نمی برد. در فاصله ی کوتاه بین برده شدن و برده نشدن، زندگی خیلی ها عوض می شود.


می گویی باید تو به جای من می مردی. ولی در طول زندگی ام روی زمین، انسان هایی هم به جای من مرده آمد. هر روز این اتفاق می افتد. وقتی صاعقه یک دقیقه بعد از تو می زند، یا هواپیمایی سقوط می کند که ممکن بود تو در آن باشی‌ وقتی همکارت مریض می شود و تو نمی شوی. فکر می کنیم این چیزها تصادفی است. ولی برای همه شان تعادل وجود دارد. یکی می پژمرد؛ دیگری رشد می کند و نمو می کند. تولد و مرگ بخشی از یکی کل است.


مرد آبی جواب نداد. ادی ماند: پس مرگم، درست مثل زندگی ام هدر رفت.
مرد آبی گفت: هیچ عمری هدر نمی رود، تنها زمانی که هدر می دهیم، زمانی است که فکر می کنیم تنهاییم.


قرن ها بشر شجاعت را با برداشتن سلاح و بزدلی را با زمین گذاشتن سلاح یکی گرفته است.


این فکر توست که تورا می کشد.


آدم در یک جنگ بزرگ، دنبال چیزی کوچکی است که به آن اعتقاد پیدا کند. وقتی آن را پیدا کرد، نگهش می دارد.


مردن پایان همه چیز نیست. ما فکر می کنیم هست. ولی آنچه در زمین اتفاق می افتد، فقط شروع است. کاپیتان گفت: فکر می کنم مثل ماجرای آدم و حوا در کتاب مقدس باشد. مثل شب اول آدم در زمین، وقتی دراز کشید تا بخوابد؟ فکر می کند همه چیز تمام شده، مگر نه؟ نمی داند خواب چیست. چشم هایش دارد بسته می شود و فکر می کنید دارد از این دنیا می رود. درست است؟ اما این طور نیست. صبح روز بعد بیدار می شود و دنیای جدید و تازه ای برای کشف دارد، ولی چیز دیگری هم دارد. دیروزش را دارد. کاپیتان لبخند زد: سرباز، به نظر من،برای همین است که به این جا می رسیم، بهشت همین است . آدم می تواند دیروز هایش را معنی کند.


مسأله همین است. گاهی وقتی چیز گرانبهایی را قربانی می کنی، واقعا آن را از دست نمی دهی. فقط آن را به کس دیگری می بخشی.


این را از من داشته باش. نگهداشتن خشم زهر است. آدم را از درون می خورد. فکر می کنیم نفرت سلاحی است که به شخص آزارنده ی ما حمله می کند ولی نفرت تیغ دو دم است. هر آسیبی که با آن برسانیم، به خودمان رسانده ایم.


پس نوشت: کتاب دیگری هم از این نویسنده خریده آن به اسم سه شنبه ها با موری که به زودی مطالعه می کنم.

1 دیدگاه

  1. لذت بردم از جملات این کتاب و این پست
    و فکر میکنم حتماً باید در لیست کتابایی که قصد دارم بخونم قرارش بدم. به نظرم از کتاب سه شنبه ها با موری قوی تر باشه 🙂
    موفق باشید

پاسخ دهید

ایمیل شما منتشر نمی شود

*