Rate this post

این چند روز با یکی از أساتیدم گفت و گوهایی داشتم، توی حرفاشون مواردی گفتن که میشه بهش فکر کرد، دنبال این نباش که از نگاه دیگران بزرگ بشی، دنبال خودنمایی نباش و سعی نکن که خودتو خوب نشون بدی، کارِت رو درست انجام بده اون کسی که باید بفهمه میفهمه، سعی کن از نظر ذهنی خودتو بزرگ ببینی و با عمل کردن و بدون هیاهو به راهت ادامه بده، وقتی تو سعی می کنی در نگاه اطرافیان و مردم بزرگ بشی خَیلی از چیز ها رو از دست می دی، مهم ترین زیانت گم کردن خودت هست،  خودِ واقعی تو از دست میدی و توی یه چرخه ی معیوب می أفتی، اگر کسی بهت ظلمی کرد حرفی گفت تو رو ناراحت کرد اول اینکه جوابی بهش نده چون این حرکت باعث تمرکز ذهنت روی مسئله میشه و نشخوار های فکری ادامه پیدا می کنه، ولی وقتی رها کردی ذهنت میگه این اهمیتی نداره و این رها کردن نشان از بزرگی درونی تو هست، حال اگر خواستی پاسخ بدی تلاش و کوشش کن و سطح خودت رو بالا ببر.

به افرادی که اطرافت حضور دارند فکر نکن، دنبال این نباش که فلأنی چیکار کرد چیکار نکرد، به تو چه ؟ زندگی خودت رو داشته باش مگه هدف زندگی ما آرامش خاطر نیست، با این جور کارها آرامش ذهنی رو از خودت میگیری، اطرافیانت رو درست انتخاب کن بعضی ها رو کلا از زندگیت ignore کن، بی سر و صدا تلاش کن و راه خودت رو برو و به حرف مردم گوش نکن.